ตั้งแต่เด็กจนโต สิ่งที่ทุกคนหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็คือต้องไปโรงเรียน(ก็เค้าบังคับนี่นา ไม่งั้นก็โดนแน่ๆ)
แล้วที่เรียนๆกันเนี่ย ไปได้อะไรมากันมั่งล่ะ
เรียนอนุบาล...นี่เธอ เรามาเล่นสมมติพ่อแม่ลูกกันมั้ย
เรียนประถม...แม่คับ ทำไมผมถึงไม่ได้นั่งปัสสาวะเหมือนน้อยหน่าเขาล่ะคับ(น่าน แอบดูแต่เด็กเชียว)
เรียนมัธยมต้น...โห ไม่แนวเลย ทำไมถึงได้เอ้าท์อย่างนี้ล่ะ นี่ไม่รู้เลยเหรอ ว่าเค้ากำลังฮิตไรอยู่อ่ะ
เรียนมัธยมปลาย...คะแนนโอเนตของชั้นมันหายไปจากระบบล่ะเธอ ชั้นจะฟ้องท่านนายก เรียนสายอาชีพ..ชีวิตนี้ข้าลิขิตเองได้
เรียนป.ตรี...เฮ้ บุญชู เดี๋ยวคาบนี้เราฝากเช็คชื่อให้ด้วยนะ เผอิญเรานัดกิ๊กไว้ล่ะ ขอบใจมากเพื่อน
เรียนป.โท... เดี๋ยวจะต้องไปทำรายงานบ้านใครอีกล่ะเนี่ย
เรียนป.เอก วันๆชั้นเห็นแต่ตัวเองกับอาจารย์ที่ปรึกษาล่ะ คุยกันอยู่แค่ 2 คน
สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่ว่าไปเรียนอะไรมา แต่อยู่ที่ว่าได้เรียนรู้ตัวเองมากขึ้นรึเปล่า
เพราะถ้าเรารู้เป้าหมายในชีวิตของเราตั้งแต่เด็ก โดยที่ไม่ได้ถูกสังคมชักนำไปตามสายน้ำ
เราก็คงไม่ต้องเสียเวลาไปเรียนอะไรเยอะแยะมากมายโดยที่ไม่จำเป็นต่อชีวิตเราขนาดนี้
สาเหตุหลักๆคือ พวกเราส่วนใหญ่มักหาตัวเองไม่เจอ (ต่อให้เรียนจบด็อกเตอร์ ก็ใช่ว่าจะหาเจอนะ)
ฉะนั้น อะไรก็ได้ที่เราชอบและรู้สึกสนุกที่ได้เรียน ก็เรียนไปเถอะ
เพราะว่าความสุขของการเรียน คือการที่เราได้เรียนรู้กรรจริงๆมากกว่า